Jong zijn in een pandemie


Hallo allemaal en welkom. Mijn naam is Tanisha en ik ben 21 jaar. Ik heb deze keer de eer om een gastblog te mogen schrijven voor Stichting Creatief Herstel. Graag wil ik jullie vertellen hoe de corona pandemie mijn (dagelijks) leven heeft beïnvloed.


Toen corona zijn opmars maakte in Nederland in maart 2020, was ik net thuis van mijn laatste praktijk examen voor mijn mbo-4 opleiding. Omdat ik de opleiding in het laatste jaar versneld doorliep was ik eerder klaar en heb ik, gelukkig, nooit online lessen hoeven te volgen. Daar waar mijn klasgenoten wel online les kregen en moeite hadden met een stage zoeken voor het laatste examen.

In juni werk ik maar liefst 5 jaar bij dezelfde werkgever in een woonwinkel. In maart 2020 werd mijn 0-uren contract omgezet naar een 24-uren contract en ging ik standaard 4 dagen in de week werken. In deze periode begon het storm te lopen in de winkels. Iedereen wilde de tuin opknappen voor de zomer en ook bureaus en bureaustoelen gingen als warme broodjes over de balie. Al snel ontstonden er leverproblemen door de grote vraag naar deze producten. Tuin producten konden pas maanden later geleverd worden dan het besteld was. Terwijl dit normaal maximaal 2 weken levertijd heeft. De telefoon stond roodgloeiend met klachten, vragen en zorgen. Regelmatig stonden we met onderbezetting omdat we gewoon te weinig personeel hadden. Gezien ik in het nummer 1 presterende filiaal in Nederland sta en de drukte nog eens verdrievoudigd werd, konden wij als team dit amper aan. In het weekend is het vaak voorgekomen dat klanten woedend weg liepen omdat we simpelweg de mensen niet hadden om ze te helpen. Aan de rij bij de kassa leek tevens geen einde te komen. De druk op de medewerkers begon al snel zijn tol te eisen. Ons team, wat normaal best wel hecht is, begon uit elkaar te vallen. We waren niet meer zo verbonden en er was veel irritatie naar elkaar toe. Samenwerking was ver te zoeken. Ik had er snel last van dat we niet alle klanten konden helpen en hoe onbegripvol veel klanten waren. Uitgemaakt worden voor rotte vis op dagelijkse basis deed mij geen goed. In het verleden heb ik al last gehad van depressie en angsten en deze kwamen keihard mijn leven weer in gerend. Ik ging met dikke tegenzin naar werk, om op het randje van huilen de dag te overleven.


Eind augustus bereikte ik mijn max.


Met burn-out klachten heb ik mezelf uiteindelijk ziek gemeld, een week voor mijn verjaardag. Ik was continu moe, en vervloekte mezelf dat niks me lukte. Ik begon al te huilen als ik iets niet kon vinden of moest bedenken wat ik ging eten. Dit kon zo niet langer. Dit was ook het moment dat we de oude manager weer terug kregen als manager. Een hele fijne wisseling voor heel het team. Hij schakelde meteen HR in en bleef met mij in contact hoe nu verder. HR pushte best wel hard dat ik weer moest werken. Ik heb uiteindelijk maar 1,5 week thuis gezeten, voordat ik halve dagen ging werken. Achteraf gezien was de korte tijd thuis zitten, veel te kort. Ik liep op dit moment wel al bij een psycholoog voor de angst en depressieve klachten, dus ik had wel hulp.

Met hulp van de psycholoog, Stichting Creatief Herstel, vrienden, familie en het hondje van mijn ouders ging het langzaam maar zeker een beetje beter en nu zijn we een jaar verder. Ik heb momenteel geen last meer van depressiviteit en werk weer mijn normale dagen. Ik merk wel dat ik minder kan hebben dan een paar jaar geleden. Dat is nog wennen, maar ik kan ermee omgaan. Samen met het hondje van mijn ouders, die nu al sinds oktober bij mij logeert en fungeert als mijn emotionele support hond, houd ik ritme in mijn dagen. Hij is mijn kleine redder in nood in deze coronatijd. Ik houd zoveel van dat beest!

Wat de winkel betreft; tot aan de lockdown in december 2020 bleef het drukker dan normaal. Ik weet 100% zeker dat wanneer de winkels weer volledig open mogen, de drukte weer terug keert en het hele feest zich herhaald. Het verschil is, dat ik het nu van tevoren weet en me erop kan voorbereiden.


@realthoughts_trueart


Op instagram ben ik een 2e account begonnen, om mijn eigen ervaringen te delen en het stigma op mentale problemen te doorbreken. Ik hoop met dit kanaal anderen te kunnen helpen en te laten inzien dat ze niet alleen zijn. Ik heb me zelf zo vaak eenzaam gevoeld in mijn struggles en dat gun ik niemand. Al helpt het account 1 persoon, is mijn doel bereikt. Wil je me helpen het stigma te doorbreken? Mijn account heet @realthoughts_trueart

Bedankt voor het lezen van mijn gastblog!!


Liefs Tanisha.

80 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven